Ook dit jaar organiseerde de Kulturele Kommisje Aldegea, in samenwerking met Stichting Hattum de Vries, de Dodenherdenking in Oudega.
Een selectie van muzikanten van de beide fanfareorkesten Apollo-Foarút en Looft den Heer verzorgden de muzikale ondersteuning.
Sietske Wijmenga (Kulturele Kommisje) heette de aanwezigen welkom en Arjen Bosgraaf (Stichting Hattum de Vries) vertelde het verhaal van Willy Smit, een 11 jarige jongen uit Amsterdam die van februari tot augustus 1945 als honger-evacué verbleef op de boerderij van Wieberen & Iekje Wijma op it West, een gezin met 9 kinderen, onderduikers en nog een meisje uit Nieuw-Amsterdam. Wil zelf kon niet aanwezig zijn in Oudega maar luisterde en keek mee via kerkdienstgemist.nl. (Donateurs van de Stichting Hattum de Vries hebben het hele verhaal, geschreven door Willy Smit, gekregen via de email.)
Aansluitend nam Valentina, een Oekraïense vluchtelinge, het woord. In haar moedertaal deelde ze op intense en persoonlijke wijze haar gevoelens en ervaringen. Haar verhaal is hieronder terug te lezen.
Oorlog…
Elke dag lijkt het nieuws iets van binnen weg te nemen.
Stil.
Onopgemerkt.
Druppel voor druppel.
Opnieuw raketten, opnieuw vernielde auto’s en gebroken levens.
Een vijandelijke aanval op een flatgebouw heeft het leven verdeeld in een ‘voor’ en ‘na’.
Een gewoon huis, gewone mensen – en plotseling wordt alles abrupt afgebroken.
Dit gaat niet over het front.
Dit gaat over vredige appartementen, keukens, kinderkamers.
Over mensen die niet vochten, maar toch doelwit werden.
Wanneer niet alleen muren worden vernietigd, maar ook levens.
Doden… tientallen gewonden…
Elke nieuwe stad in het nieuws is iemands thuis, iemands leven dat in stukken is geslagen.
Opnieuw pijn, verdriet, tranen….
En opnieuw probeer je jezelf bij elkaar te rapen.
Je zoekt kracht in het ochtendlicht, in alledaagse bezigheden, op simpelweg in het feit dat je nog kunt ademen.
Dat is wat ons op de been houdt – het vermogen om, ondanks vermoeidheid en wanhoop, elke dag opnieuw onze veerkracht te hervinden.
Om er gewoon te zijn.
Om stand te houden.
De Tweede Wereldoorlog eindigde met de volledige nederlaag van de agressor en met de bestraffing van degenen die zich schuldig maakten aan oorlogsmisdaden tegen vrede en menselijkheid.
We moeten alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat in deze oorlog van Rusland tegen Oekraïne elke Russische misdadiger een rechtvaardige straf krijgt.
Alle aanwezigen gingen hierna naar buiten en bij de ingang van de Sint-Agathatsjerke blies Jannie Elzinga-Jongsma de Last Post[1]en was er de 2 minuten stilte. Gezamenlijk werd hierna, onder muzikale begeleiding, het Wilhelmus gezongen. Als afsluiting van de bijeenkomst werden er bloemen gelegd op het graf van Wieberen Wijma & Iekje Wijma-Veeninga.
[1] De Last Post is een traditioneel Brits militair trompetsignaal (klaroengeschal) dat het einde van de dag markeert, maar wereldwijd bekend is als een emotioneel eerbetoon aan gesneuvelde soldaten. Sinds 2 juli 1928 (met een korte onderbreking in de Tweede Wereldoorlog) wordt dit dagelijks om 20:00 uur gespeeld onder deMenenpoort in Ieper om de geallieerde slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog te herdenken
- Oorsprong: Het was oorspronkelijk het signaal voor het einde van de werkdag en de laatste inspectieronde in een militair kamp.
- Betekenis nu: Het symboliseert de “laatste rustplaats” of het definitieve afscheid van gevallen soldaten.
- Verwante signalen: Het lijkt op de Nederlandse ‘Taptoe’, de Amerikaanse ‘Taps’ en de Franse ‘Au Morts’, die dezelfde functie hebben tijdens dodenherdenkingen